Schuurtje slopen en schuurtje bouwen

Wauw, wat een geweldig weekend hebben we gehad! Wat een mooi weer, hebben jullie er ook zo van genoten?

Vorige week hielden we de weersvoorspellingen al in de gaten, het weekend zou schitterend worden en we zijn allebei vanaf vrijdag vrij. Ideaal dus om met het project schuurtje aan de slag te gaan!

Slopen

Vrijdag melden we ons op de tuin, het oude schuurtje is rot, dat hadden we al eerder gezien. De achterkant is er al uit zichzelf uit gevallen en wij gaan de rest slopen. Het schuurtje is van een soort betonplex wat helemaal vergaan is. Het verpulverd onder je handen, wat het opruimen nou niet echt minder arbeidsintensief maakt. Het valt allemaal in kleine stukjes. Het enigste wat nog goed is aan het oude schuurtje zijn de palen, deze zitten met grondankers vast. We besluiten de palen en de grondankers van de sloop te redden en ze nog te bewaren. Ze komen vast nog eens van pas.  We laden 2x de auto vol en brengen het oude schuurtje naar de stort.

Via marktplaats regelen we een stel 60×40 grindtegels, deze willen we als ondergrond van het nieuwe schuurtje gaan gebruiken. Zo hebben we er direct een vloer en een stevige ondergrond waarop we kunnen gaan bouwen. De tegels zijn zwaar, ik kan ze niet tillen, dus al het sjouw werk komt op vriendlief aan. Het weer is een kadootje, de zon schijnt heerlijk en we werken met-zonder-jas en soms zelf alleen in een t-shirt. Vroeger schaatste ik vaak in dit weekend, het kan verkeren…

Bouwen

De tegels leggen is een klusje in de klei, maar het lukt vriendlief fantastisch, al zeg ik het zelf 😉  We halen de schuur (wat nu nog vooral een stapel planken is) op en dan kan het bouwen gaan beginnen!

Bij de afbraak van de schuur is alles logisch genummerd (weer door handige vriendlief) en binnen no time leggen we puzzel van het schuurtje in elkaar en staat die! Het is bijna donker als we van de tuin afgaan, maar wat zijn we vandaag lekker op geschoten!

We bedenken dat we nog even langs de Gamma moeten, om schroeven te halen om het dakje te kunnen leggen, helaas is deze alleen doordeweeks tot 21.00 uur open en als wij van de tuin afkomen dus al dicht.

Gelukkig komen mijn ouders de volgende dag even langs, en heeft mijn net zo handige vader nog wel schroeven liggen (een stuk of 300) Komt dat mooi uit, zo kunnen we in ieder geval aan de slag! Het dakje ligt er vlotjes op en we kletsen wat af met allemaal mede moestuinierders, het mooie weer lokt velen de tuin in J

We maken kennis met de achterbuurman die een reusachtige pruimenboom (29 jaar oud!) heeft staan en ik krijg spontaan stekjes van een andere pruimenboom die hij ook heeft. Superleuk!

De kozijnen en deuren zijn wat meer werk, maar ook dat lukt en dan staat het schuurtje, yay! Alleen nog even dakbedekking erop en dan is die helemaal klaar. Een weekend hard werken in de zon, wat voelen we ons voldaan. We pakken het bankje en drinken in het laatste zonnetje een biertje op de schuur, in onze eigen moestuin. Wat hebben we er zin in!

De Zaaiagenda

Toen de tuin echt van ons was (zie mijn eerste blog hierover), gingen er in mijn hoofd direct allemaal radartjes draaien: het teeltplan, soorten en rassen, wat wel en wat niet en wanneer zaaien en oogsten. Het was alsof er een laag stof werd afgeblazen van het zaadje van de kennis die er al lang lag, en wat water kreeg. Langzaam ontkiemde het zaadje weer en begon ik met het tekenen van een eerste teeltplan en soorten en rassen op te schrijven.

Een zoektocht op internet

Vroeger toen ik op de BD Landbouwschool zat hadden we wel internet, maar daar was nog niet zo gek veel kennis op te vinden (als ik dit zo schrijf voel ik me zo oud 😉 ) Maar dat is nu wel anders, een van de eerste sites die ik las was die van Diana’s mooie moestuin. Een gezellig geschreven blog, barstensvol tips, teeltwijzen, receptjes,  en heel veel meer, ik las me een slag in de rondte.

Ik ging nadenken over hoe ik mijn teeltplan behapbaar ergens kon opschrijven. Je kan het in Excel zetten, maar dan moet je constant achter je laptop en dat vind ik niet handig. Je kan het tekenen op ruitjes papier, maar dan schuif je niet zo makkelijk. Ik zat te denken over een agenda, waar je het in opschreef, dan zaaien onder glas, dan in de grond zetten en dan oogsten. En wat bleek: Diana was precies met zo’n agenda bezig! Enthousiast las ik haar blog over haar zoektocht en samenwerking met Laura, die werkelijk prachtige tekeningen maakt. Klik hier voor haar website.

Diana bleef ons op de hoogte houden over de vorderingen en het ontwikkelen van de agenda en toen er een pre-order mogelijk was van de allereerste druk, bestelde ik er direct eentje.

En toen begon het wachten, spannend! Vorige week hoorde ik een harde plof op de deurmat en daar was die dan: mijn aller eigenste zaaiagenda!

De Zaaiagenda, een review

De Zaaiagenda

Ik heb hem nu een week in huis en ik ben er echt heel erg blij mee! Ten eerste is die gewoon mooi: de tekeningen zijn mooi, de symbolen zijn mooi, de foto’s zijn mooi. Het is een lust voor het oog. En dat vind ik heel erg fijn, want ik hou van mooie dingen. Iedere maand begint met een intro van Diana, over wat je kan verwachten en hoe zij de maand beleeft. Tussendoor staan er ook nog allerlei nuttige tips, en wist-je-datjes en is er ruimte voor je eigen notities.

Ruimte voor je notities en handige en leuke tips

Naast dat de zaaiagenda mooi is, is die ook nog eens heel erg praktisch. De maanden zijn opgedeeld in begin-midden-einde van de maand. Ze hebben dus geen data en hierdoor is de agenda tijdloos en over meerdere jaren te gebruiken. Het papier is van een mooie kwaliteit en duurzaam, waardoor het her en der een ‘spikkeltje’ heeft wat erg charmant staat en goed past bij de vormgeving. Iedere maand staat er omschreven wat je op welke manier kan gaan zaaien (voor zaaien, onder glas, plant onder glas etc) niet alleen groenten, maar ook kruiden en bloemen staan vermeld.

Er is een boekenlegger als legenda, die je er makkelijk bij kan houden als je even wilt spieken. Maar de symbolen zijn goed doordacht en je kent ze al vrij snel uit je hoofd 🙂 Ook weer super goed over nagedacht! Ook staat er per gewas vermeld of het blad, kool, peul, wortel –of vrucht gewas is, zo weet je zeker dat je hem in het juiste vak in je teeltplan zet.

Ik ben er echt superblij mee, voor mij 5 sterren!

Het begin van de maand, met een geschreven intro en mooie foto.

Diana en Laura, jullie hebben een uniek, mooie en praktische agenda weten te maken waar heel veel moestuinierders heel veel plezier van gaan beleven, dank jullie wel!

En Diana, bedankt voor je blog, het vormde de inspiratie tot het tikken van mijn stukjes en het afstoffen van mijn website.

Bijen

In mijn vorige blog schreef ik er al kort over: bijen.

Zoals iedereen ondertussen wel weet zijn bijen echt super belangrijk voor onze planeet. Kort gezegd: zonder bijen geen voedsel. En ook weten velen met mij, dat het met de bijen eigenlijk helemaal niet goed gaat. Ze sterven massaal door allerlei oorzaken. Dus toen ik een aantal bijenkasten tegen kwam op het volkstuinencomplex, ontstond het idee om iets met en/of voor de bijen te gaan doen.

Bijen op hun raat. Bron: de Schokkerbij

Ik weet een beetje over bijen en wel weet ik er ‘zoveel’  vanaf, dat bijen houden en imkeren, twee totaal verschillende dingen zijn. En dan bedoel ik met bijen houden: gezellig een volkje bijen, om de natuur te helpen en met imkeren bedoel ik: het houden van een of meerdere volken en hier ook honing van te winnen. En dat laatste, dat is nogal specifiek en een heel aantal stappen verder.

De bijenman bij het MEC Museum

Ik herinner me dat bij het MEC Museum ik vaak een man zie zitten die korven handmatig aan het vlechten is en die daar ook bijen heeft staan. Het MEC Museum houdt ieder 3e weekend van de maand een ‘stoomweekend’, ze zetten dan een paar oude machines onder stoom en vaak draait er nog wel meer. Super gaaf om te zien en we zijn er al veels te lang niet meer geweest. Tijdens het stoomweekend gaan we er langs, en hopen dat de bijenman er ondanks de kou (het is -4!) er is.

Gelukkig is de bijenman er, hij zit lekker warm in de kantine handmatig zijn korven te vlechten. Nadat we hebben bij gekletst met wat mensen, stappen we op hem af en vertel ik hem dat ik graag iets met bijen wil doen. En wat er dan gebeurd…

Een bij-zonder gesprek

Rob Triest aan het werk. Bron: de Schokkerbij

Er ontstaat een heel erg fijn en goed gesprek met Rob Triest (dat is dus de echte naam van de bijenman) hij imkert op Schokland, vlecht bijenkorven, geeft lessen en workshops en nog heel veel meer. Hij doet dit vanuit zijn bedrijf ‘de Schokkerbij’. Rob is bevlogen en weet goed dingen te vertellen en waarom hij dingen anders doet als reguliere imkers. Veel komt overeen met wat ik ooit heb geleerd op de Warmonderhof en ik snap hem helemaal.

Rob zegt dat als je de bij wil ontdekken en kennis met ze wil maken, een korf een goede optie is. Je hebt dan geen honing, maar je doet goed voor de natuur en je kan kijken of je het echt leuk vind.  En top idee! Hij geeft een cursus korfvlechten, dit is een aantal avonden en je gaat gegarandeerd met een korf naar huis. Ik heb mijn verjaardagskado gevonden en vriendlief gaat gezellig mee.

En zo ontwikkelt een idee van ‘iets’ voor de bijen doen, zich razendsnel tot een concreet plan. Ik ben er BIJ-zonder blij mee 🙂

Laatste nieuws

Ik heb een schuurtje gevonden voor op de tuin. Ik vond en kocht het, vriendlief wist hoe die het logisch uit-en-in-elkaar kan krijgen. Het schuurtje staat nu nog even in de garage, in het voorjaar kan die de tuin op!

Vorst!

Koud! Fijn, want onze tuin op de zeeklei kan vorst goed gebruiken. Ik hoop dat de klei kapot vriest en ook alle wortels van het onkruid die nu nog boven liggen.

Vandaag gingen we even een kijkje nemen, en namen we het laatste onkruid mee naar huis om daar weg te gooien. Het schuurtje wat echt al gaar was, was nog een beetje verder ingestort, de hele achterkant ligt er nu echt uit. We laden het onkruid in de kisten en dan in de auto en besluiten een rondje over het complex te lopen om eens de diversiteit aan schuurtjes onder de loep te nemen en zo inspiratie op te doen.

We zien een mevrouw die druk staat te spitten, en helaas haar tuin heeft op moeten zeggen. De tuin is groot, met 2 kassen en veel fruitbomen, het ziet er gezellig uit. In een van de kasjes zit een kindje te kleuren. We maken een praatje en gaan dan verder met onze tocht op zoek naar ideeën voor een schuurtje.  Als we thuis het onkruid hebben weg gegooid, besluiten we de lege kratten weer naar de tuin te brengen, want hier thuis doen we er toch niets mee en staan ze in de weg.

Een nieuw idee

We krijgen het over de tuin van de mevrouw, was dat niet iets voor ons ook geweest? Maar hij is echt veel te groot en aangezien we hop gaan telen, is een tuin die je zelf kan inrichten toch echt wat praktischer. Maar misschien kunnen we wat overnemen van haar? De tuin moet schoon worden opgeleverd en er staat veel. We besluiten langs te lopen, maar helaas is ze al weg. En dan valt mijn oog op de bijenkasten achterin, die had ik net helemaal niet gezien!

Oké bijen en ik zijn niet de beste vrienden, ze zoemen en ik ben meermalen gestoken toen ik op school zat (we hadden daar een vrij fanatiek volk) en gezien mijn mega allergische reactie, was dat niet echt een feest. Maar als je rustige en vredelievende bijen hebt, dan heb ik er geen probleem mee. Natuurlijk zijn bijen leuk, nuttig, gezellig en we zijn allebei gek op honing. En zo ontstaat er (weer) een idee. En de kastjes die er staan zijn klein, en lijken me ook behapbaar.

Ondertussen ben ik thuis druk bezig geweest, ik heb alle zaden die ik heb, keurig onderverdeeld in bakjes. Ik lijk wel georganiseerd!

Eerste keer wecken en fermenteren

Op een vrije dag maakte ik heb liters runderbouillon en heb ik deze vervolgens geweckt, zodat ik ze lekker lang kan bewaren. Het was de eerste keer dat ik de weckketel aangooide en hij werkt perfect!

Ook zijn de eerste fermentatie projectjes opgestart, maar hierover later meer, want er valt nu nog niet zoveel over te vertellen behalve dat het gestart is 😉

En tot slot nog social news: ik heb een instagram account aangemaakt, over de tuin en mijn kooksels: https://www.instagram.com/moestuinbelevenissen.

Ketel & Ketel

In onze moestuin gaan we ook aan de slag met de teelt van hop, voor de hobby brouwerij van vriendlief. De zolder wordt door hem vakkundig omgetoverd tot brouw ruimte en een plek waar je de biertjes ook kan proeven. Minstens net zo belangrijk 😉 De ketel om te brouwen kwam afgelopen week binnen en de laatste spulletjes worden gekocht. Hij kan bijna aan de slag.

Ondertussen dringt bij mij het besef van de moestuin goed door, wat hebben we veel en lekkere dingen op de planning staan. Maar wat moet je met wat je over hebt en met z’n tweetjes niet op kan? Uitdelen, je kan altijd mensen blij maken met verse groentes toch? Boven op de zolder hebben we ook een vriezer staan, dus invriezen kan natuurlijk ook. Maar met mijn liefde voor koken, kom ik op een ouderwetse oplossing: inmaken!

Mijn interesse voor inmaken en ouderwetse bewaar methodes heb ik al langer, ik vind het gewoon super interessant om te zien hoe ze dat vroeger deden, zonder stroom en koelkasten. Tegenwoordig is inmaken en wecken weer helemaal hip, komt dat even mooi uit!

Op zoek naar recepten uit grootmoeders tijd

Ik ga op zoek naar recepten en natuurlijk staat het internet er vol mee. Maar ik heb nog een ander idee: oude kookboeken! Vroeger was het natuurlijk de normaalste zaak van de wereld om spullen in te maken en in oude kookboeken vind je juist die recepten. Bij de plaatselijke tweedehands boekwinkel voor het goede doel, start ik mijn zoektocht. Een vriendelijke medewerker snapt precies wat ik bedoel en dankzij hem kom ik thuis met een aantal kookboeken uit de jaren ’50. Precies wat ik zocht! Ook fijn: de recepten zijn kort en bondig, niets geen lange zinnen over hoe een aardappel te koken en wanneer die gaar is en onnodige blablabla. Heerlijk!

De jaren ’50 kookboeken.
De aardbeien-winter-jam in de maak.

Als vriendlief thuiskomt met een paar bakken aardbeien die niet meer helemaal mooi zijn, maar juist flink gebutst en lelijk, gaan we direct bezig met koken. We maken een heerlijke aardbeien-winter-jam en krijgen de slag direct te pakken. Wat is dit lekker en leuk om te doen! Aan vrienden en familie vraag ik om mee te helpen potjes sparen, en dat is niet tegen dovemans oren gezegd.. Binnen no-time heb ik een krat vol, en er komt nog meer bij.

Op marktplaats speur ik ondertussen naar een weckketel en benodigdheden. Ik kom een mooie complete set tegen met een ketel en potten. Na een korte speurtocht op Google kom ik erachter dat precies dezelfde set voor een paar euro meer, nieuw te koop is. En toevallig ook nog eens bij de brouwwinkel in Almere, waar we toch nog heen moeten voor de laatste spullen. Hij is mooi afgeprijsd, waarschijnlijk omdat het toch geen seizoen is. En zo kom ik ook aan ‘mijn’ ketel…

De ketel van het bekende merk Weck.