Het begin…

Een moestuin, das echt heeeel veel werk hoor! Dat is wat ik om me heen hoorde toen ik mensen vertelde dat we een volkstuin hadden genomen.

Hoe kom je er op om een moestuin te nemen?

Het begint met de nieuwe hobby van vriendlief: bier brouwen. Om precies te zijn: zijn eigen bier brouwen van start af aan. De zolder wordt omgebouwd tot brouw ruimte waar je ook gezellig kan zitten en de jacht op de perfecte ketel en andere benodigdheden wordt geopend.

En zo zitten we op de bank en krijgen we het over hop, vriendlief vertelt enthousiast over een kennis die ook brouwt en heel veel hop in zijn tuin heeft staan. Eigen hop is gunstig, het is goedkoper en doordat het ergens groeit krijgt het een specifieke smaak mee van die plek. Ik snap hem helemaal, maar hop is een plant die flink kan woekeren als hij de ruimte krijgt en mega hoog wordt. Ik kijk naar onze achtertuin en de conclusie is: vol. En ik zie het niet zo zitten om draden te spannen over mijn tuin heen , vol met hop. Het is een mooie plant, maar er zijn grenzen.

Dus ik denk aan: een volkstuin! Daar kan je mooi je hop in kwijt, en kan ik nog wat gezellige groentes laten groeien.

Op zoek naar een moestuin

Op internet kom ik op de site van de plaatselijke volkstuin vereniging terecht en besluit er een mail aan te wagen, waarin ik vertel wat waar we naar op zoek zijn. En dat we hop willen telen, dit een zeer hoog gewas is (het kan 5-7 meter worden) en ik daarbij graag nog wat gezellige groentes wil verbouwen.

Ik mail wat heen en weer met de beheerder en ze hebben nog ruimte. We moeten alleen wel rekening houden met de schaduw die de hop het werpt, zodat we andere tuinders niet daarmee in de weg zitten, klinkt goed!

Vriendlief is nog nooit op het volkstuincomplex geweest, dus dezelfde middag stappen we in de auto en rijden er heen.

Op het volkstuincomplex is het een drukte van belang: de jaarlijkse mest is gearriveerd en ligt te dampen op de parkeerplaats. Overal is men druk bezig met kruien en het verspreiden. We zien leerlingen van een basisschool die daar hun ‘buiten lokaal’ hebben en lopen een rondje langs de tuintjes.

Als we bijna klaar zijn spreekt een man ons aan: “zo aan het rondkijken?” “Ja” zeg ik en ik geef een korte versie van het verhaal hierboven. “Ah dan ben jij Annemiek!”. “Euh ja”, ik krijg een hand en het blijkt de beheerder te zijn, waar ik die ochtend mee gemaild heb! Komt dat even mooi uit! Hij heeft een lijstje bij zich van alle tuinen die vrij komen en we beginnen aan een spontane privé rondleiding.

We zien een tuin die ons wel bevalt, er is al een tijd niets aan gebeurd, staat vol onkruid en heeft een vervallen schuurtje, wat rot is en eraf moet. Maar de ligging is gunstig voor ons en de hop. De tuin is 1,5 are, oftewel 150 m2. ’s Avonds hakken we de knoop door en stuur ik een mail aan de beheerder: we hebben officieel een tuin!

En nu kan het echt gaan beginnen!

De tuin zoals we hem tijdens de bezichtiging aantroffen

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *